X
تبلیغات
سما


سما

خط خطی های یک زمینی

 

 

زمان : شب عید

مکان : چهار راهی شلوغ در شهر.

ماشینی از نوع پورشه باصدای موسیقی زلزله وارش گوش ها و چشمها را به سمت خود می خواند.در همین حین

زیر صدایی ، آرام آرام بر موسیقی پورشه غالب میشود. آن صدا با تصویرش همراه میشود.پیرمردی سوار بر موتور

 گازی به نام  رکس در کنار پورشه توقف می کند. حالا چشمها و گوش ها جور دیگر میبینند و میشنوند. ـ کات ـ

مکان : داخل اتوبوس

عبور از جاده ای تاریک در کویر با آهنگی از خواجه امیری :

بــــــاز يه بغضي گلومو گرفته ... بــــــاز همون حس درد جدايي ... من امروز کجامو تو امروز کجايي ...

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه نوزدهم اسفند 1392 ساعت توسط رضا|

   

    

     قیصر :

                 

 

 

نوشته شده در جمعه دوم اسفند 1392 ساعت توسط رضا|

 

آسمان امروز آبی تر از هر روز بود.اما انگار نه برای همه. راننده تاکسی ، از پشت چراق فرمز ماندن همیشگی خود

 شاکی بود و زندگیش را هم از شانس بد خود  همیشه پشت چراق قرمز می دانست...

آسمان آبی است و این

 پایین ما آدمها رنگارنگ...

 

  

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم دی 1392 ساعت توسط رضا|


باز باران. باز با همان ترانه .باز برگهای زردی که موسیقی خش خششان در باران محو می شود و موسیقی باران را می آفریند...


پاییز امسال هم دارد میرود در آلبوم هستی جایی برای خود دست و پا کند و من و تو همچنان ورق میزنیم تا...


نوشته شده در جمعه بیست و دوم آذر 1392 ساعت توسط رضا|

 

در هنگامی که دیگر صدای هلک و هلک قطار گوشت را خسته و آزرده کرده و در هنگامی که شاید خواب

 چشمانت را ربوده است،پنجره ی قطار را که پایین می آوری و بیرون را مینگری، یک نقطه ی طلایی را میبنی که

 آرام آرام همه جسمت  را چشم میکند و دلت را با خود میبرد... نوستالژی با شکوه و دل انگیزی است این لحظه

 ی دیدن حرم علی ابن موسی الرضا (ع) آن هم از قطار و البته تلخ است لحظه ی دور و دور شدن از این نقطه ی

 طلایی...

              

 

 

نوشته شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1392 ساعت توسط رضا|

 

    

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه سوم مرداد 1392 ساعت توسط رضا|

 

این روزها زمین انگار نا آرام است و چند جا دلش تکان خورده و ته دل خیلی ها را هم خالی کرده. اما نمیدانم چرا خیلی هامان به خود نمی آییم و باور نداریم که آسمانی هم بالای سر مااست...

چند وقت پیش نمایشگاهی بودم که برای حمایت از کودکان سرطانی برپا شده بود. آدم ها آن جا چقدر مهربان شده بودند...

دنیای عجیب غریبی است...

 

           

 

نوشته شده در سه شنبه سوم اردیبهشت 1392 ساعت توسط رضا|

 

اول آبي بود اين دل، آخر اما زرد شد  /  آفتابي بود، ابري شد، سياه و سرد شد

 

آفتابي بود، ابري شد، ولي باران نداشت  /  رعد و برقي زد ولي رگبار برگ زرد شد

 

صاف بود و ساده و شفاف، عين آينه  /  آه، اين آيينه كي غرق غبار و گرد شد؟

 

هرچه با مقصود خود نزديكتر مي شد، نشد  /  هرچه از هر چيز و هر ناچيز دوري كرد، شد

 

هر چه روزي آرمان پنداشت، حرمان شد همه  /  هر چه مي پنداشت درمان است، عين درد شد

 

درد اگر مرد است با دل راست رويارو شود  /  پس چرا از پشت سر خنجر زد و نامرد شد؟

 

سر به زير و ساكت و بي دست و پا مي رفت دل  /  يك نظر روي تو را ديد و حواسش پرت شد

 

بر زمين افتاد چون اشكي ز چشم آسمان  /  ناگهان اين اتفاق افتاد: زوجي فرد شد

 

 بعد هم تبعيد و زندان ابد شد در كوير  /  عين مجنون از پي ليلي بيابانگرد شد

 

كودك دل شيطنت كرده است يك دم در ازل  /  تا ابد از دامن پر مهر مادر طرد شد.

                                                                                                 

                                                                                                           قیصر امین پور 

                                                                                                                      
 

نوشته شده در دوشنبه نوزدهم فروردین 1392 ساعت توسط رضا|

 

در روزگاری که چشمانت تا میچرخد این ور و آن ور عده ای را می بینی که برای پیدا کردن نام و نان برای

 خود  حاضرند نام و نان دیگران را بربایند تنها دیدن سنگ قبرهایی که آرمیدگانشان گمنامی را بهترین نام

 یافتند آرامت میکند و بس...

 

 

 

             

 

 

 

نوشته شده در جمعه بیست و نهم دی 1391 ساعت توسط رضا|

 

از تمام راز و رمز های عشق
جز همین سه حرف
جز همین سه حرف ساده میان تهی
چیز دیگری سرم نمی شود
من سرم نمی شود
ولی...
    راستی
   دلم
      که می شود!        

                                        قیصر امین پور

 

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم دی 1391 ساعت توسط رضا|


قالب وبلاگ : پارس اسكين